Kareldegrote gaat naar Bitterlemon.eu

Een halfjaar na het begin van deze weblog kijk ik met voldoening terug. Het project Karel de Grote werd geboren uit nood voor een weblog dat zowel vorming als opinie gaf over de niche van het nieuws. Nu heeft Bitterlemon deze schone taak op zich genomen en heb ik na rijp beraad besloten mij hierbij aan te sluiten. Inmiddels is de kaap van 500 hits per week op deze weblog reeds bereikt en putten velen inspiratie en kennis uit wat reeds is geschreven.

De strijd gaat echter voort op Bitterlemon.eu. Vandaag publiceer ik daar mijn eerste blog over het Filmfestival van Cannes, lees hier verder…

Frank en zijn fora

Terwijl Frank Verhoef overladen wordt met pek en veren door het homo-minnende GeenStijl en de wannabe Mark Ruttes van de JOVD, mag hij nog altijd blijven posten op de neoconservatieve Dagelijkse Standaard, alhoewel de reacties op zijn blog over het homo-huwelijk aldaar overwegend negatief zijn. In ieder geval heeft Frank de moed om daar onderwerpen als het homo-huwelijk en andere conservatieve thema’s aan te snijden, want nep-moslim Michael van Galiën en pantoffel-held Joshua Livestro hoor je daar nooit over – die hebben het te druk om de volgende neoconservatieve oorlog te promoten. Als we dan toch onze mosterd dienen te halen uit Amerika in plaats van uit de Europese historische traditie, zoals Livestro en Van der Galiën onophoudelijk prediken, dan zou ik u graag willen uitnodigen om naar dit commentaar op het neoconservatisme te luisteren:

Het huwelijk en de papieren tijger

Alhoewel de liberale democratie vrijheid zegt te bevorderen mag ik niet trouwen in kerk, voordat ik een boterbriefje ben gaan halen op het stadhuis. Ik kan met andere woorden niet trouwen op de traditionele Christelijke wijze, zoals dat al eeuwen gaat in Europa, zonder dat de staat daar bij betrokken is. Je zou denken dat een huwelijk een zaak is tussen twee partners en hun respectievelijk families, maar in werkelijkheid blijkt het een heuse staatsaangelegenheid te zijn -het waarom is mij volkomen onduidelijk. Zo ook de mogelijke uithuwelijking van allochtone meisjes in het land van herkomst, dat van overheidswege zal worden bestreden met een heus contract met de desbetreffende meisjes waarin zij plechtig beloven niet te trouwen tegen hun wil.

Hier gaat de overheid zwaar uit de bocht: daar waar zij een embargo oplegt bij het aangaan van een huwelijk tussen twee volwassenen, is het plotseling mogelijk dat minderjarigen volledig handelingsbekwaamheid worden geacht om een heus contract met een overheidsorgaan aan te gaan. Het deed me denken aan de tijd dat ik op de middelbare school zat en een petitionement onder mijn neus kreeg geschoven om te tekenen voor een school tegen racisme, die nota bene werd rondgebracht door leerlingen uit een nog lagere leeftijdscategorie dan ikzelf. Ik heb destijds geweigerd dat te ondertekenen: niet om dat ik niet tegen racisme ben, maar omdat ik minderjarige niet zomaar mijn handtekening kan (en mag) plaatsen, en zeker niet onder een politiek manifest.

Bovendien spant de overheid het spreekwoordelijke paard achter de wagen. De belangrijkste reden waarom Europeanen een relatieve vrije partnerkeuze kennen en monogaam trouwen is omdat de Kerk hier eeuwenlang dit huwelijksideaal heeft verkondigd. Nu er een uitheemse godsdiensten met hun zeden en gewoonten hun intrede doen in de Lage Landen blijken deze liberale wetten gebaseerd op Christelijke normen opeens onhoudbaar: de introductie van bigamie / polygamie, toenemende neef-en-nicht huwelijken en uithuwelijking zijn endemisch in de Islamitische wereld en deze tradities worden hier voortgezet. Opeens blijkt de staatsmacht die het Christendom heeft verdreven uit het publieke domein een papieren tijger die bezwijkt onder tsumani van Islamisering.

De gelijkheidsmaffia

Vandaag (19-05-2009) zag ik in de treinkrant een hele sterke lezersbrief waarvan ik de inhoud graag met u zou willen delen. De strekking is als volgt:

“Als een vrouw zich aanmeldt voor een damesvoetbalteam en in de kleedkamer blijkt dat het een man is die zich heeft verkleed als een vrouw, mag deze persoon dan deel uit blijven maken van het team?

Als een persoon wordt aangeworven voor een anti-discriminatiebureau en naderhand blijkt dat deze persoon een neo-nazi te zijn, die openlijk zijn ideeën verspreid, kan men hem dan handhaven in deze functie? 

Als iemand op een orthodox-Christelijke basisschool komt te werken als leerkracht en het blijkt later dat deze een homosexueel is, is het dan niet logisch dat het schoolbestuur de werkrelatie met deze persoon wenst te beëindigen?”

Volgens de Minister van Homo-zaken (en Onderwijs, alhoewel de twee tegenwoordig een sterke overlap lijken te kennen) Ronald Plasterk mogen homosexuelen niet worden ontslagen omwille van ‘hun geaardheid’, ook niet als dat in strijd is met de grondslagen van de school. Hij roept daarbij op om scholen voor de rechter te dagen, de vakbonden en het COC er op af te sturen of de Commissie Gelijke Behandeling een uitspraak te laten doen.

De gelijkheidsmaffia, die zijn oorsprong vindt in de amendering van Artikel 1 van de Grondwet door de Communistische Partij Nederland in 1983, heeft onze morele kaders in de wetgeving overhoop gehaald en belangrijke instituties omver geworpen: het burgerschap is opengesteld voor jan en alleman -ook Somalische piraten-, het huwelijk is ook uitgekleed door allerlei hybride samenlevingsverbanden, en burgers hebben geen vrijheid meer van associatie.

Op grond van de ‘heilige drie gelijkheidsdogma’s’ (anti-discriminatie, anti-racisme en anti-fascisme) is iedere vorm van exclusieve zelforganisatie, zoals gezinsvorming, thuisscholing en zelfmedicatie verdacht en dient het uit te worden gebannen, terwijl  ’solidariteit’ verplicht is: collectief onderwijs, collectieve gezondheidszorg en collectieve kinderopvoeding. Scheiding tussen kerk en staat is noodzaak, maar scheiding tussen staat en samenleving is niet mogelijk.

Ik walg steeds meer van deze overheid die op alle vlakken van de samenleving doordringt achter de voordeur van mensen. Als een opdringerige Jehova’s getuige duwt deze geweldsmonopolist mijn waarden achter de voordeur, terwijl hijzelf met een voet tussen de deur zich toegang denkt te kunnen verschaffen tot mijn privé-domein. Deze overheid is nog net geen dief (alhoewel hij mijn maandsalaris halveert), maar pleegt huisvredebreuk door zijn gelijkheidsmanie.

Zodoende is deze samenleving verworden tot een rariteitenkabinet, waar allerlei abnormaliteiten -zoals homosexualiteit en straatterroristen- de publieke ruimte krijgen van de overheid en de nette burgers zich dienen terug te trekken achter de voordeuren. Onze stadsparken zijn verworden tot ‘cruisegebieden‘ en onze straten worden beheerst door jeugdbendes in plaats van de politie, maar de overheid kent slechts één gebod om de burger het zwijgen op te leggen:

Gij zult niet discrimineren!

Conservatief profiel: Norbert Schmelzer

Wilhelm Klaus Norbert Schmelzer (geboren in 1921 te Rotterdam) kwam uit een Katholieke familie dat na de Eerste Wereldoorlog uit het Saarland naar Holland verhuisde. Schmelzer studeerde economie aan de Katholieke Hogeschool Tilburg en zodoende raakte hij tijdens de Tweede Wereldoorlog betrokken bij het studentenverzet tegen de Duitse bezetting. Na de oorlog werkte hij bij Unilever en kwam in 1950 op het Ministerie van Economische Zaken terecht.

Op aandringen van fractievoorzitter Carl Romme van de Katholieke Volkspartij (KVP) verlegde hij zijn ambtelijke loopbaan naar de politiek. In 1956 werd hij opgenomen in het partijbestuur. Schmelzer bleef echter trouw aan zijn Europese gezindheid en zijn Katholiek-sociale overtuiging. Zo schreef hij in 1956 het boek ”De Katholieke Volkspartij in de Europese politiek” en in 1960 “Internationale actualiteit van de christelijke-sociale leer”.

Het bleef echter niet bij de theorie, ook in de praktijk heeft hij veel betekent op sociaal vlak. Zo kreeg hij in 1963 gedaan dat kleine spaarders (tot een inkomen van f 12.000 per jaar) onder meer vrijstelling van dividendbelasting kregen, waardoor zij gemakkelijker eigen bezit konden opbouwen. Daarvoor had hij in 1958 al een fiscaal gunstige spaarregeling opgezet voor jongeren tussen de 15 en 20 jaar. Dit is geheel overeenkomstig de Katholiek-sociale leer waarin bezitsvorming en spaarzaamheid bevorderd diende te worden onder alle klassen, zodat er een goede basis gelegd kan worden voor gezinsvorming.

Toen in 1965 het Kabinet van Jo Cals (ook KVP) was aangetreden, was Schmelzer al sinds 1963 fractievoorzitter van de KVP. Bij de behandeling van de begroting 0ver 1967 zag Cals een probleem door een groot begrotingstekort. Schmelzer had problemen met dit gat in de dekking van de rijksuitgaven, want dit leidde tot schulden op de lange termijn waarmee toekomstige generaties worden belast. Hij diende een motie in voor betere dekking, die door de Kamer werd aangenomen. De premier vatte dit op als een motie van wantrouwen en het kabinet viel hierdoor.

Alhoewel Schmelzer precies deed waarvoor hij was gekozen, namelijk het bewaken van de inkomsten en de uitgaven van de staat, werd hij met name in de sociaal-democratische pers neergezet als een verrader. Hij had volgens hen niet alleen het kabinet (waar de PvdA ook van deel uitmaakte) verraden, maar ook zijn eigen partij door een motie in te dienen die een probleem opleverde voor een partijgenoot die premier was. Uiteraard is dit flauwekul, want de politiek dient te worden beheerst door het volksbelang en niet door het partijbelang, zoals sociaal-democraten plachten te denken.

Na de zogenoemde ‘Nacht van Schmelzer’, de nacht waarin het kabinet Cals viel door de motie van Schmelzer, bleef Schmelzer fractievoorzitter van de KVP tot 1971. Nadien werd hij Minister van Buitenlandse Zaken in welke hoedanigheid hij een grote rol speelde bij de toetreding van Denemarken, Ierland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk tot de Europese Economische Gemeenschap. Nadien bleef hij op de achtergrond een rol spelen in de KVP en later in mindere mate bij het CDA. In 2008 kwam hij te overlijden en werd zijn lichaam bijgezet in het familiegraf in het Saarland.

Dwaling en revolutie

Op 13 mei sprak André Rouvoet in Utrecht de Groen van Prinsterer-lezing uit, maar Groen van Prinsterer zal zich in zijn graf omdraaien als hij zou weten welke woorden onder de zegen van zijn naam zijn uitgesproken. Zo betichtte de partijleider van de ChristenUnie dat het CDA geen waarlijk Christelijke partij zou zijn met de volgende woorden: “Het hoort bij geloofwaardige en principiële politiek dat een christelijke partij de vrijheden waarvan christenen volop gebruikmaken met evenveel kracht en overtuiging verdedigt voor andersgelovigen, of het nu gaat om het stichten van scholen, het bouwen van godshuizen of om het aanstellen van geestelijk verzorgers.”

Ik heb altijd gedacht dat Christelijke partijen juist het Christelijk geloof dienden uit te dragen en dat betekent dus niet het faciliteren van de verbreiding van dwalingen, zoals de Islam of het Boeddhisme. Het is uiterst bevreemdend dat een Christen-politicus die zich nota bene beroept op Groen van Prinsterer een dwaling verdedigt met waarden die onmiskenbaar met de door Groen verfoeide ‘revolutie’ zijn verbonden: de vrijheid van godsdienst. Deze zogenaamde ‘vrijheid’ is bovendien een omkering van de gang zan zaken: in een land waar de regering de morele waarden en tradities respecteert hoeft het niet een dergelijk voorbehoud te maken naar de burgers toe.

Daar komt nog eens bij dat de hedendaagse ChristenUnie-voorman een gemankeerd beeld heeft van de geschiedenis: de vrijheid van godsdienst was bedoeld voor de godsdiensten die in de 19de eeuw in Nederland aanwezig waren (i.c. Christendom en Jodendom), niet als blauwdruk voor een invasie van uitheemse cultussen die denken hier even dominerende mega-moskeeën te kunnen gaan bouwen die worden bekostigd en uitgebaat door vreemde mogendheden. De spreekwoordelijke ChristenUnie-pot verwijt in deze de CDA-ketel dat zij zwart ziet – de ChristenUnie volgt het CDA in de redenering dat de stichting van niet-Christelijke gebedshuizen een Christelijke verworvenheid is, terwijl het liberale gunst is.

De houding van de hedendaagse Christelijke politiek in deze kwestie is echter wijdverbreid, wat blijkt uit de negatieve reacties vanuit de evangelische kerken op de verkiezingsslogan van de ’soziale Heimatpartei’ FPÖ in Oostenrijk: “Onze koers is helder: Avondland in christenhand” Wanneer mag ik echter in Nederland een politicus begroeten die ondubbelzinnig met deze slagzin de Europese verkiezingen instapt? In ieder geval zal het hart van Groen van Prinsterer sneller kloppen bij het horen van dergelijke woorden dan van de onzin die Rouvoet uitkraamt.

Update: Het kan verkeren in de politiek en zo kan het gebeuren dat een voorman van een orthodox-Christelijke partij binnen iets meer dan een week Christelijk rechts wordt ingehaald door een liberaal als Frits Bolkestein in een interview in het Nederlands Dagblad van 23 mei:

“Dat het christendom in West-Europa ,,bloedeloos” is, bewijst het feit dat de Vrije Universiteit inmiddels een imamopleiding aanbiedt. Dat is belachelijk. Niet zo lang geleden moest je nog een geloofsbelijdenis afleggen als je op de VU wilde studeren.”

Cheerleaders van de staat

Dat de progressieve ChristenUnie ver is afgedwaald van het conservatieve Gereformeerd Politiek Verbond mag geen verrassing meer heten, maar dat leden van de partij zich laten verleiden door de marxistische dialectiek is een totaal nieuw fenomeen. Dat het proefballonnetje van Egbert Schuurman (‘Laat de rijken betalen voor de crisis’) überhaupt heeft kunnen opstijgen, markeert een nieuw dieptepunt van deze CDA-kloon: nu de principes overboord zijn gezet voor het regeringspluche (evenals het CDA) is ook de intellectuele leegte van de partij (evenals het CDA) werkelijkheid geworden. Daar waar het CDA echter twintig jaar over deed is de ChristenUnie gelukt in welgeteld twee jaar.

Waarom noem ik het voorstel van Schuurman marxistisch? Dit is geen retorische ironie of bijtende agitatie. Marx deelde de samenleving eveneens op in een ‘bezittende klasse’ en een ‘werkende klasse’. De hele dialectiek van Marx bestond er uit dat het bezit van ‘bezittende klasse’ diende te worden afgepakt om vervolgens te worden beheerd door de staat. Egbert is ook op dit spoor terechtgekomen van een ,,breed beleefd, sluimerend gevoel in de samenleving, dat de hogere inkomens nu echt eens moeten worden aangepakt. (…) Er is behoefte aan een krachtig signaal van de overheid.” Egbert bepleit daarom een extra hoge belasting op inkomens van staatswege want: ,,Zij hebben echt geen last van de crisis, en kunnen best wat missen.”

Deze redeneringen komen voort uit de volgende veronderstellingen: (1) Inkomen is niet wat je verdient, maar wat je door de staat wordt gegund. (2) Bezit is geen onvervreemdbaar eigendom, maar kan naar believen door de staat worden opgeëist. (3) Burgers dienen zich te conformeren naar de behoeften van de staat en worden daar desnoods toe gedwongen door het geweldsmonopolie dat de staat bezit. Oorspronkelijk was het Parlement er om de belastingdorst en de oorlogszucht van de staat te beteugelen. Sinds de Franse Revolutie van 1789 is het Parlement verworden tot de ‘cheerleader‘ van de staat, waarbij geen wet, geen belasting en geen oorlog te gek is om de tomeloze machtsdorst van de overheid te lessen.

Kruistocht van de Paus

Dat het bezoek van de Paus aan het Midden-Oosten veel stof zou doen opwaaien in deze toch al stofrijke regio is niet verwonderlijk aangezien alle ogen op hem staan gericht. Velen verwachten van hem namelijk een verzoening met Joden en Moslims, maar mogen en kunnen we dat verwachten?

Als leider van de Rooms-Katholieke Kerk is het zijn primaire taak om de Christelijke godsdienst, in het bijzonder de Rooms-Katholieke variant daarop, te verdedigen daar waar zij in de verdrukking is. Zo staan de Koptische Christenen in Egypte (11 miljoen), de Assyrische Christenen in Irak (2 miljoen) en de Maronitische Christenen in Libanon (1,5 miljoen) sterk onder druk van de Islam als dominante godsdienst. In een dergelijke sfeer zijn verzoenende woorden ongepast.

Ik ben daarom blij dat de Paus de houding van de mede-Christenen prijst en zelfs ten overstaan van tienduizenden lokale Christenen een openbare mis heeft kunnen opdragen in een Islamitisch land als Jordanië, waar normalerwijze het verboden is om het Christelijk geloof in het openbaar te belijden, om deze minderheden te steunen in hun geloof. Voor zover ik weet is er geen mis gepland in Israël, wat gevoelig zal liggen door de Rabbinale kritiek die nu reeds niet van de lucht is.

Wat betreft het geloof vindt de Paus in het Midden-Oosten een gesloten front van Moslims en Joden voor zich: (1) beide godsdiensten verwerpen de drie-eenheid, (2) besnijden hun kinderen, (3) houden er exclusieve spijswetten op na, (4) beschouwen hun semitische taal als heilig en (5) beweren beiden fysiek af te stammen van Abraham. Tegenover een dergelijk front is verzoening dan ook een onbereikbaar en onwenselijk ideaal – het Christendom is immers juist geen etnische godsdienst.

De Paus zal vooral naar het Midden-Oosten gaan om de Christenen en hart onder de riem te steken en de heiligste plaatsen van het Christendom te bezoeken, waarbij verplichte verzoenende woorden het paspoort zijn voor een ontvangst, wat veel zegt over de gastvrijheid van die landen daar. Desalniettemin slaagt de Paus tot nog toe er glansrijk in om zijn Christelijke boodschap van de universele Waarheid te laten primeren boven de verplichte gebaren naar zijn slechte gastheren.

Europese verkiezingen, een slag in het water

Europese verkiezingen: het klinkt heel verheven, maar vaak stemmen mensen op Kamerleden die over de datum zijn en naar het Europees Parlement worden weggepromoveerd. Zo is back-bencher en kolonel buiten dienst Hans van Balen lijsttrekker van de VVD en is homosexueel en motormuis Wim van de Camp lijsttrekker van het CDA. Met de opkomst van nieuwe partijen zoals de PVV en Libertas lijkt er toch nog wat te kiezen. De vraag is echter wat we van de verkiezingen moeten denken en daar wil ik deze blog aan wijden.

Het Europa-sentiment heeft de afgelopen decennia een heuse ommezwaai gemaakt. Werd Europa avankelijk nog geassocieerd met welvaart en vrede, nu wordt de Europese Unie door velen gezien als een geldverkwistende en autoritaire ambtenarenkliek. Wat is er misgegaan? De Europese Unie is door de ongebreidelde uitbreiding van landen en bevoegdheden een janboel geworden. Elk nieuw land kreeg aanvankelijk een Euro-commissariaat toegewezen, waardoor er een woud aan ‘Euro-ministers’ ontstond, alsmede een hybride staatsinrichting: de Verenigde Staten van Amerika begon met de opstelling van de ‘Constitution‘, maar Europa lijkt eerst een unie te willen vormen en dan de grondwet op te stellen, met alle gevolgen van dien…

Nu is de Europese Unie een groep van maar liefst 27 landen -sterk variërend van grootte, inwoneraantal en welvaart- zonder een deugdelijk statuut voor een federaal verband of effectief Parlement om het gezamenlijk budget te bewaken. Vooral dat laatste is zorgelijk, want het gaat om een pot van meer dan 105 miljard Euro aan gemeenschapsgeld. Het probleem is dat het Parlement slechts een beperkt budgetrecht kent: het budget kan niet op onderdelen worden verworpen, waardoor de verwerping van het budget tot gevolg heeft dat de gehele Commissie dient af te treden. Dit is echter zo’n ingrijpend paardemiddel, dat het Parlement dit vrijwel nooit gebruikt. Hierdoor kunnen onder de vleugels van de Commissie veel ’onregelmatigheden‘ (corruptie) plaatsvinden.

Daarenboven heeft het Europees Parlement geen initiatiefrecht -het recht om zelf wetten op te stellen- waardoor de Europese Commissie op dit vlak vrij spel heeft. Het Europees Parlement is dus een tandeloze waakhond die het woord parlement niet waard is, want de basisrechten van een volwaardig parlement zijn nu juist het budgetrecht en het initiatiefrecht. Nu ligt het primaat bij de Europese Commissie, die in achterkamertjes wordt samengesteld en geen verantwoording hoeft af te leggen over de wijze van samenstelling en besluitvorming. In een dergelijke setting maakt het niet uit welke partij de Europese Verkiezingen in 2009 wint, het volk heeft bij voorbaat verloren…

De Gemeenschap

Eigenlijk gebeurt er heden ten dage iets wat we lange tijd niet hebben kunnen bevroeden en dat is de opkomst van een generatie jonge Katholieke opiniemakers. Daarbij zijn er veel paralellen te trekken met het verleden, meer bepaald met de groep van jonge Katholieken rond het tijdschrift ‘De Gemeenschap’. Dit tijdschrift werd midden jaren twintig van de twintigste eeuw -ook wel de roaring twenties genoemd- boven de doopfond gehouden. Evenals nu was het een tijdperk met een grote technologische vooruitgang en hedonistische cultuur. In veel opzichten was ’De Gemeenschap’ daar een reactie op.

Wie waren deze jongeren? Er was een groep uit welgestelde Rooms-Katholieke families, zoals professor Willem Pompe, dr Anton van Duinkerken en Albert Kuyle, maar er waren ook jonge enthousiaste bekeerlingen zoals jonkheer Pieter van der Meer de Walcheren en Gabriël Smit. Over dat laatste fenomeen, de golf van bekeringen tot het Rooms-Katholicisme in 2007 een boek verschenen, genaamd ‘Daar is nog poëzie, nog kleur, nog warmte’. Katholieke bekeerlingen en moderniteit in Nederland 1880-1960′ van de hand van Paul Luykx, dat hier integraal te lezen is.

Deze Rooms-Katholieke stroming van publicisten deed heel wat stof opwaaien binnen de Katholieke Kerk en ver daarbuiten. Zo werd de kerk verweten teveel toegevingen te doen aan het liberalisme en verlangden zij -vooral na de Katholiek-sociale encycliek Quadragesimo Anno- naar een Nieuwe Orde om de ontspoorde samenleving te ‘herstellen in Christus’. Zodoende werden zij ook wel ‘de herstellers’ genoemd. Heden ten dage zien we dat de samenleving in een grotere crisis bevindt dan ooit tevoren. Ditmaal wordt er niet aan de poorten geklopt, maar is het huis reeds half geruïneerd.

Tegenwoordig zien we op het internet steeds meer Rooms-Katholieke activiteit, niet alleen van oudgedienden als Robert Lemm, maar ook door jonge honden als Tom Zwitser, Anton de Wit en Hugo Bos. In Nederland is er voldoende activiteit, maar helaas geen weekblad zoals Junge Freiheit, die zich ook in de loop van de jaren steeds meer in Christelijke zin, in het bijzonder Rooms-Katholieke zin is gaan profileren. Wanneer gaan in Nederland de jonge Katholieke publicisten zich verenigen in één conservatief en traditioneel Katholiek front? Wanneer treedt de nieuwe ‘Gemeenschap’ aan?